بی نام
Contact me
My Profile
Blog Author(s) بی نام
Previous Months Home Archive اردیبهشت ٩٥ فروردین ٩٥ اسفند ٩٤ بهمن ٩٤ شهریور ٩٤ اردیبهشت ٩٤ آبان ٩۳ شهریور ٩۳ تیر ٩۳ اردیبهشت ٩۳ فروردین ٩۳ اسفند ٩٢ بهمن ٩٢ دی ٩٢ آذر ٩٢ آبان ٩٢ مهر ٩٢ شهریور ٩٢ امرداد ٩٢ تیر ٩٢ دی ٩۱ آبان ٩۱ مهر ٩۱ شهریور ٩۱ تیر ٩۱ خرداد ٩۱ اردیبهشت ٩۱ فروردین ٩۱ اسفند ٩٠ بهمن ٩٠ دی ٩٠ آذر ٩٠ مهر ٩٠ شهریور ٩٠ امرداد ٩٠ تیر ٩٠ خرداد ٩٠ اردیبهشت ٩٠ فروردین ٩٠ اسفند ۸٩ بهمن ۸٩ دی ۸٩ آبان ۸٩ مهر ۸٩ شهریور ۸٩ امرداد ۸٩ تیر ۸٩ خرداد ۸٩ اردیبهشت ۸٩ فروردین ۸٩ اسفند ۸۸ دی ۸۸ آذر ۸۸ آبان ۸۸ مهر ۸۸ امرداد ۸۸ تیر ۸۸ خرداد ۸۸ اردیبهشت ۸۸ فروردین ۸۸ اسفند ۸٧ بهمن ۸٧ دی ۸٧ آذر ۸٧ آبان ۸٧ مهر ۸٧ شهریور ۸٧ امرداد ۸٧ تیر ۸٧ خرداد ۸٧ اردیبهشت ۸٧ فروردین ۸٧ اسفند ۸٦ بهمن ۸٦ دی ۸٦ آذر ۸٦ آبان ۸٦ شهریور ۸٦ خرداد ۸٦ اردیبهشت ۸٦ فروردین ۸٦ اسفند ۸٥ بهمن ۸٥ More ...
      سیاوش قاسمی ()
پرسش هایی از مخالفان ِ صندوق بیمه بیکاری هنرمندان by: بی نام

قراربوددرساعت18 روز18 مردادماه درمحل ساختمان شماره 2خانه سینما واقع درخیابان وصال به منظور پشتیبانی از پیگیری طرح امنیت شغلی و تاسیس صندوق بیمه بیکاری، هنرمندان سینمای ایران - عضو اصناف خانه سینما- یک گردهمایی تشکیل دهند. اما درکمال شگفتی خبر لغو این گردهمایی به شکلی عجولانه، رسا و نارسا، با ارسال پیامک، پیغام شفاهی ویا بوسیله ی تلفن وبه   شکلی انفرادی اعلام می شود! که بعضی ها هم بی خبر می مانند و می روند و جا را خالی می بنند! جدا از این خواست که باید دلایل عدم گزاری این گرد همایی بطور شفاف وازطریق اطلاع رسانی همگانی توضیح داده شود؛ پرسشهایی چند مطرح است که پاسخ آنها نزد مخالفانی است که با اعلام طرح امنیت شغلی و بیمه بیکاری از طرف خانه سینماکه ماهیت و مضمونی بطور کل صنفی دارد، مطا لب و نظراتی اتهام گونه! و بی پیوند با این موضوع ، مطرح کردند. آیا خواسته یاین معدود مخالفان ازمنحرف کردن این خواست هنرمندان که موضوعی است صنفی، گل آلود کردن آب به نیِِّت رسیدن به خواسته و منافع خویش نیست؟ یا برعکس آیا ترس آنها از این نیست که بخشی از منافع حاصل را از دست بدهند؟ چرا که می پندارند که ممکن است در جایگاه کارفرما قرار بگیرند و با تاسیس صندوق مجبور شوند طبق قانون در صدی را به عنوان سهم کارفرما به صندوق بپردازند. آیا همه ی مخالفت دسته ای از مخالفان که متاسفانه در چرخه ی تولید سینما نقش عمده ای دارند همین نکته نیست؟آیا مخالفت معدودی دیگر از مخالفان به طریق مصاحبه و اظهارنظرهای بی ربط وبی پیوند با این موضوع صنفی، و ربط دادن موضوع صنفی به آدمها و نظرات سیاسی یک خود نمایی نیست برای اینکه خود را سیاسی جلوه دهند وبه منابع اصلی قدرت و   امکانات نزدیک شوند؟ اگر چنین است رسیدن به این هدف از راه های ساده وکم هزینه تردیگری نیزممکن است. چرا باید خودرا سر راه منافع صنفی وبه حقِ هنرمندان قرار دهند و به این علنی خلط مطلب کنند و دیگران را درمورد هوش خود به تردید بیاندازند؟! آیا دشمنی با خواسته ی صنفی و بحق هنرمندان ناشی از کج فهمی ی موضوع است؟ اگر چنین است که با پرسشی از دبیر گردهمایی - انجام نشده !- می توانند متوجه شوند که در اجرای مواد 116 و104قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و در           راستای اجرای  اصول 28 و 29 قانون اساسی، هنرمندان قصد دارند موافق با بند "ب" ماده 116صندوق بیمه بیکاری که باید             دولت تاسیس  می کرد و نکرد- برای خود صندوقی تاسیس کنند! بند " ب" ماده 116 می گوید: " اصحاب فرهنگ وهنر که شغل  خود را از دست می دهند به تشخیص دولت به مدت حد اکثر سه سال تحت پوشش بیمه بیکاری دولت قرار می گیرند. دولت در  چارچوب لوایح  بودجه سنواتی کمکهای اعتباری دراختیارصندوق بیمه بیکاری قرارمی دهد." اما هنرمندان می بینند که ازتاریخ            11/6/1383که این ماده در چارچوب قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی به تصویب رسید، تاکنون اقدامی در راستای اجرا و عملی   شدن این قانون صورت نگرفته است! آیا با گذشت 6سال از عدم اجرای این قانون هنرمندان نباید دست روی زانوی خود گذارند و  کاری برای خویش کنند؟ آیا این کار یعنی تاسیس این صندوق، نامفهوم، تاریک و مبهم است؟ آیا موضوعی به این سادگی باید  کسی یا کسانی را دچار کج فهمی کند؟!  آیا هنرمندان یعنی قشرآگاه، حساس، تیز بین وکسانی که زنگ خطرِکج روی های گوناگون            و بی عدالتی ها  را به صدا در می آورند، حق ندارند در باره ی حقوق صنفی و قانونی خود کنجکاو شوند و بخواهند بدانند که چرا در           اجرای این ماده قانونی نزدیک به 6سال بی توجهی شده است؟!آیا هرنهاد دولتی وغیر دولتی حق قانونی اش است که صندوق بیمه بیکاری داشته باشد، اما نوبت به هنرمندان که می رسد با الفاظ نامناسب وبه دور از شأ ن هنر و هنرمند و تهمت روبرو شوند و خواسته شان را  دگر گونه تعبییر کنند؟!آیا هنرمندان حق ندارند درباره ی این حق صنفی سخن بگویند و مشورت کنند و گرد آیند تا شاید این صندوق را خود تاسیس کنند و با واریز درصدی از دستمزد ها و قرار دادهای خویش به این صندوق واهمه ی روزهای بیکاری را از خویش دور سازند؟!  مولفه های امنیت شغلی سینماگران در 7 بند به منظور ارتقای ضریب امنیت شغلی جامعه اصناف سینمایی پیش ازاعلام گرد همایی توسط دبیرگردهمایی اعلام شده بود؛ مخالفان گردهمایی هنرمندان و نیزمعدود فرصت طلبان ِ با نیّت، پیش از آنکه  درسازمخالفت بدمند، بهتربود نخست راه کارها و مولفه ها و برنامه های عملی ارایه شده توسط خانه سینما برای رسیدن به این اهداف را به دقت بخوانند و تحلیل کنند بعد با انگشت گذاشتن بر روی اشتباه بگویند کجای کار و کدام خواسته غلط و ناحق و یا کج روی است! موارد هفت گانه را با هوشیاری چند بارمرور کنند و بعد بگویند و بنویسند کدام یک از این هفت بند ناحق و بی پیوند با هنرمندان و اصناف سینمایی است. این معدود کسان بهتراست بجای شلوغ کردن وجوسازی با تحلیل خواست های صنفی سینماگران و با استناد به شواهد و دلایل، غلط بودن خواسته وراه را نشان دهند.  برکسی پوشیده نیست که کسانی پیش تردراین باره یعنی ازبین بردن دغدغه ی بیکاری هنرمندان تلاش کرده اند وحدود دوسال است که خانه سینما وکسانی که برای تاسیس صندوق وام بیکاری پیش قدم شده اند، طرح امنیت شغلی را بطورمستمر پیگیری  می کنند اما اکنون که متوجه شده اند بعضی ها درانجام این مهم وظیفه ی قانونی خود را فراموش کرده اند روی به اعضای انجمن ها وکانون های صنفی آوردند- عملی که از ابتدا باید انجام می دادند- پرسش اینجاست، چرا همین که موضوع علنی و به مطبوعات کشیده شد به چاپوق جامه ی بعضی ها برخورد، به راستی چرا؟! مگراز بین رفتن دغدغه ی بیکارشدن وآرامش فکری هنرمند زیانی به آنها می رساند؟! چرا دراین مدت دو سال هیچ اقدامی برای انجام این مهم صورت نگرفته است؟ چرا مصوبه ی مجلس پس از حدود6 سال راکد و بی اثرمانده است؟! آیاهنوز بعضی ها فکرمی کنند حق گرفتنی نیست وعنایتی است ملوکانه ؟! آیا وقتی با درخواست و مذاکره وصحبت احقاق حق عملی نیست باید آنرا فراموش کرد؟ اگربه هر دلیلی هنرمندان را مجبورکنند که درباره ی این حق ِصنفی خود سکوت کند، روزهای بیکاری چه کس یا کسانی پاسخگوی خانواده آنها خواهند بود؟ آیا در این مرز پُرگهر، در سرزمینی که مدعی فرهنگ چندهزارساله است در مخیله ی بعضی ها شأن و جایگاه هنرمندانش این است که اگر به هردلیلی بیکار شوند به  کمیته ی امداد راهنمایی شوند؟!        حال که قانون راکد مانده است، حال که گوش شنوایی پیدا نمی شود آیا منطقی ترین، اصولی ترین و صحیح ترین راه این نیست که هنرمندان خود گرد آیند و به فکر روزهای بیکاری خود باشند؟   جدا ازمعدود کسانی که با سر کارآمدن هردولتی، رنگ عوض می کنند و تنها به فکر آلاف والوف خود هستند که درهمه قشرها و صنف ها پیدا می شوند- وجدا ازمعدود کسانی که تنها به دلیل منافع فردی و آنی خویش زیر پرچم وعلم این جناح و آن جناح سینه می زنند، ونیز جدا ازمعدود کسانی که از وجود جمعیت و نهاد و اعضا و لشکر زحمتکش سینمای ایران درجهت کسب موقعیت و امتیازات ویا منصب وحقوق بهره می برند؛ هنرمندان ِ به واقع شریف، زحمت کش و بی ادعا راهی ندارند که گرد هم آیند و خود صندوق وام بیکاری خویش را تاسیس کنند چرا که آنها  ازجمله اقشاری هستند که دارای بالاترین درجه ی عزت نفس وآبرواند و نمی توانند روزهای بیکاری دست خویش را پیش ناکس دراز کنند.آنها خود کس خویش اند!

 محمود خداکریم 

عضو کانون فیلمنامه نویسان سینمای ایران

 

 

 

 

1/5/1389

  Comments ()
Recent Posts سیاوش قاسمی عکس سیاوش قاسمی سریال چارسو شو شبهای کیش فیلمهای سیاوش قاسمی عکس سیاوش قاسمی دیدار خیرخواهانه ی تیم فوتبال هنرمندان و تیم پیشکسوتان پرسپولیس سیاوش قاسمی در ملایر سیاوش قاسمی ستاره بیست گرفت کنسرت خنده محمود آباد
My Tags  
My Friends پدر دوربین مخفی ایران استاد امیرحسین قهرائی عباس رافعی ( کارگردان - نویسنده و تهیه کننده سینما) شکلات تلخ جدیدترین عکسها و خبرها از مهران مدیری مجله سینمایی هفت ساغر تب باران وبلاک آرمیتا مرادی (بازیگر) گل آقای جوان همدان سهند جاهدی (شیطون - جذاب - بانمک) فاطیما بهارمست روستای زیبای سرشک عکس بازیگران نوجوان مصاحبه با هنرمندان اصغر نعیمی